De Officiële Tour de France Gids 2017!

Column van Renaat: Tunnel

0

Terwijl ik dit schrijf staat de bus waarop ik zit al een uur stil. Een verkeersopstopping in de afdaling weg van de stuwdam van Emosson. Onze auto hebben we vanmiddag tien kilometer voor de finish achter moeten laten. Alleen bussen en auto’s van de teams, wat technische wagens en de evacuatiebussen mochten de berg op wegens te weinig plaats boven. Mijn ervaring heeft me intussen geleerd dat busevacuaties gedroomde scenario’s zijn voor logistieke nachtmerries. Maken dat je snel wegkomt, is de boodschap. Na de zege van Zakarin zijn we meteen naar de technische zone gespurt om onze mixed zone interviews af te geven. Om zes uur springen we op de eerste de beste ‘navette’. Een bus niet eens voor de pers bestemd, want eens erop zie ik alleen maar ‘invités’. Vips van de Tour dus. Al in de eerste bocht hapert de bus. Hij schuurt het asfalt. Een beetje zoals de Tourzege dit jaar lijkt de bus onwrikbaar vast te liggen. De chauffeur manoeuvreert wat en snijdt de bocht ruimer aan, waardoor we verder kunnen rijden. Wat een geluk.

Zakarin VS Froome
De stuwdam geraken we nog relatief vlot over maar dan staan we weer stil. Vier auto’s en drie bussen voor ons staat de bus van Katusha, met daarin passagier Ilnur Zakarin. Je zal de rit maar gewonnen hebben. Zeven auto’s achter ons staat een geblindeerde monovolume van Sky met aan boord geletruidrager Chris Froome. De tijd glijdt langzaam voorbij. Het landschap beweegt niet. Het is zeven over zeven. De republikeinse garde maant onze buschauffeur aan het ravijn in te rijden. Froome moet door. Net als in de race. De auto van Sky glipt langs de bus om zeven voertuigen voor ons weer vast te zitten in de slipstream van de ‘Zakarinbus’. Anderhalf uur eerder zei Katushamanager Viatsjeslav Ekimov nog tegen ons: “Zakarin is de Russische Froome.” Misschien wordt dat ooit een Tourduel: Zakarin-Froome. Klinkt alvast goed.

De motor ligt nu stil. Sommige Vips blijven geduldig op hun plaats zitten, anderen ijsberen rond de bus. Buschauffeur Rabi praat als een Zwitserse versie van de legendarische filmfiguur Inspector Clouseau, ‘from ze French Sûreté’. Hij probeert de tijd aangenaam te doden en jaagt een zwoel muziekje door de geluidsinstallatie van de lijnbus. Een jongedame van ASO begint spontaan te dansen. Als ze ziet dat ik een filmpje probeer te maken, trekt ze me mee naar het midden van de bus. Een nummer lang draait en zwiert ze rond me dat het een lieve lust is. Heb ik even geluk dat ik me recent met mijn vrouw aan danslessen voor beginners waagde. Haar naam is Clara. Wanneer ze uitgeswingd is, trakteert de bus ons op een ovatie. Toch denk ik niet dat mijn deelname aan ‘So you think you can dance’ voor morgen is. Er bestaan bezwarende beelden van.

Om twintig over zeven rijdt de auto met Froome de tunnel in, gevolgd door de bus van Zakarin. Wanneer ik een man aanspreek die er dagelijks werkt, kom ik te weten waarom het zo lang duurt voor we erdoor mogen. De ingang ligt tweeduizend meter boven de zeespiegel. Na 8 kilometer kom je eruit op duizend meter boven zeeniveau. De weg is liefst 12% steil. Het is een tunnel die gebruikt wordt voor het werfverkeer tussen de hoger gelegen Lac du Vieux en de lagere Lac d’Emosson. Beide zijn bronnen voor het opwekken van hydro-elektriciteit. Het probleem is de veiligheid. Er mogen per golf maar vijfentwintig voertuigen tegelijk door. Bij hoge uitzondering voor de Tour, normale stervelingen kunnen er nooit door rijden.

Rabi
De nadar wordt opzijgezet en weer gaan de Vips juichend uit de bol. Iets over half acht, bijna drie uur na de ritaankomst, stuurt Rabi de bus de tunnel in. Het is aardedonker in de bus. Heel even waan ik me op een attractie in een pretpark. Stapvoets rijdend bereiken we het midden van de tunnel. De klaarstaande hulpdiensten bezorgen Rabi een flesje water. “Tot de volgende ronde, ”zegt de olijke Zwitser en hij meent het.

We zijn twintig minuten aan het rijden. Meter per meter bollen we bergaf door de surrealistische pijp. Voldoende afstand houden met de voorliggers is de boodschap. Het gaat behoorlijk steil naar beneden. Mocht Vincenzo Torriani, de legendarische inrichter van de Giro, nog leven, hij organiseerde er een indoor klimtijdrit over acht kilometer. ‘Spettacolo’ gegarandeerd.

Ik voel me Jules Verne op weg naar het middelpunt van de aarde. Dat blijkt een misvatting, wanneer er opeens licht is aan het einde van de tunnel. Na een tunnelrit van een half uur gooit Rabi iedereen eruit, net voor de Zwitsers-Franse grens. We wandelen de grens over naar de auto. De gps houdt het op honderd minuten rijden naar Albertville. Uiteindelijk duurt de rit naar ons hotel nog eens twee uur door weer een extra omleiding. Als het dat maar is.

RenaatRenaat Schotte
@wielerman

Reageer

Share.

Reageer