De Officiële Tour de France Gids 2017!

Champs

0

Terwijl ik dit schrijf rijden we naar Parijs in twee etappes. De eerste rit vanCuit Morzine, een 300 kilometer, brengt ons in Beaune. De dag van de Champs hebben we nog een rit van een uur of vier uur om Parijs te bereiken. Cameraman Reinout heeft weer een geweldige prestatie geleverd door onze wagen bijna 8000 kilometer lang veilig door Frankrijk te loodsen. Drie weken wieleravontuur in ‘La douce France’. Het is elke keer weer anders. Ik kijk nu al uit naar ‘der Grosse Start in Düsseldorf’.
Dat de Tour vertrok aan de Mont Saint-Michel is nu amper voor te stellen. Ik had het eerder op deze plek al over de intense Tourbubbel waarin je een Ronde van Frankrijk verslaat. Daar zijn we dit jaar een paar keer ruw uit gerukt. Het relativeert waarmee je bezig bent als verslaggever. Maak je je druk in de mixed zone over Froome die zijn kat stuurt, een paar uur later vraag je je af waarom wanneer je verneemt dat een gestoorde idioot München gijzelt.

Toch is de Tour een staatszaak. Tourbaas Prudhomme zei in Morzine nog: “De Tour verzet de gedachten van de mensen wanneer ze geconfronteerd worden met ellende als Nice…” Klopt: de Tour brengt vreugde en afleiding van de waanzin van de dag. Oké, het was geen grote Ronde van Frankrijk. Daarvoor was het overwicht van Chris Froome met Team Sky te verstikkend. Kan je dat de troepen van Brailsford aanrekenen? Neen, het zijn de andere teams die er niet in slagen op het niveau van Sky te acteren. Sky zet ook zwaar in op de Tour. Froome wil zijn vorm nu aanhouden om te dubbelen à la Wiggins in 2012. Tour en Olympisch tijdritgoud. Als hij in Rio de tijdrit wint, wacht de geboren Afrikaan ongetwijfeld weer een ontvangst bij de Queen. In zijn laatste mixed zone optreden had ‘Sir Froomey’ het trouwens over een gevoel alsof het zijn eerste Tourzege was. Hij zei het gemeend. Ongewild zorgde Froome overigens voor hét moment van deze Tour door lopend de Ventoux te bestormen.

Over Nederlands vreugde en verdriet, Dumoulin en Mollema hebben we al geschreven. Misschien zorgt Dylan Groenewegen op de Champs nog voor de verrassing in de titanenstrijd tussen Kittel, Greipel en Sagan. De wereldkampioen krijgt verdiend de prijs van de meest strijdlustigste renner in deze Tour, al scheelde het weinig voor Thomas De Gendt. Drie juryleden kozen de Slovaak, twee De Gendt, de publieksstem ging naar Pantano. Twitter is een sterk medium in Colombia, waarmee ik zeker niet wil zeggen dat Pantano geen strijdlustige renner is. Maar als je op 13 bergen in de Tour als eerste bovenkomt en je zit in talloze vluchten, dan verdient De Gendt ook de ‘Super Combatif’. Punt.

De Belgen deden het meer dan goed. In de eerste week ging er geen dag voorbij zonder dat er een Belg het podium haalde. Er zijn al andere edities geweest in recente jaren. Twee ritzeges met De Gendt aan Chalet Reynard en Van Avermaet op Le Lioran, plus drie dagen geel erbovenop voor Greg. Er was de aanvalslust van Pauwels, een mooie gooi naar ritwinst van Stuyven en het ontbolsterend sprinttalent van pechvogel Theuns. De andere opgevers waren Debusschere en Van den Broeck, nadat ze eerst deden wat moest: rijden in functie van. Kweten zich ook zonder meer keurig van hun taak: Keisse, Vermote, Wynants, Vanmarcke en Roelandts. Een speciale vermelding ook voor de immer gelukzalige Oliver Naesen met de stijlrijkste koprol van de Tour. Jan Bakelants startte met hoge verwachtingen. Op de fiets scoren lukte niet, ernaast wel. Hij werd tijdens de Tour vader van Julia, ook een prestatie.

Nu is het tijd om even bij te tanken. Vrouw en kind treffen na de Champs. Het wordt een moment van onversneden geluk. Twee dagen afkicken in Parijs, dan vijf dagen thuis om de vuile was te recycleren, het moet volstaan. Rio wenkt. Voor mezelf en vele collega’s roepen de Spelen. Het sportcircus must go on.

RenaatRenaat Schotte
@wielerman

Share.

Reageer